Trail du Saint-Jacques by UTMB®

Υπάρχουν αγώνες που τρέχουν σε μια καθαρή αγωνιστική επιφάνεια, με κορδέλες οριοθέτησης και θεατές κάθε δύο χιλιόμετρα. Υπάρχουν κι εκείνοι που ακολουθούν έναν πραγματικό δρόμο, με πέτρες, ρίζες και προκλήσεις. Και μετά υπάρχει το Trail du Saint-Jacques by UTMB®, που κυλάει κυριολεκτικά πάνω σε ένα μύθο 📖. Όχι μια τοπική μικρή ιστορία που ξεχάστηκε: ο GR65, ο μεγάλος μεσαιωνικός αυτοκινητόδρομος των προσκυνητών που κατευθύνονται προς Σαντ-Ζακ-ντ-Κομποστέλ 🛣️. Από τον Μεσαίωνα, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν περάσει από εκεί. Σε μια εποχή που «να ξεκινήσεις να περπατάς» σήμαινε «ίσως να μην επιστρέψεις ποτέ». Υπέροχη ατμόσφαιρα, ε; 😇 Εκεί τώρα υπάρχει μια μικρή ανατροπή 🔄: ακολουθούμε το μονοπάτι αντίστροφα προς αντίθετη κατεύθυνση. Εκεί όπου οι προσκυνητές κατεβαίνουν ήρεμα προς την Ισπανία με το κογχυλάκι τους κρεμασμένο στη σακιά τους, οι δρομείς ανηφορίζουν την κάρτα με ταχύτητα, με ανθρακούχα κοντάρια και απαραίτητη μπουφάν αδιάβροχο 🗺️. Το εργαλείο από ξύλο έχει αντικατασταθεί από τεχνολογικό εξοπλισμό… αλλά το πνεύμα της περιπέτειας, παραμένει αμετάβλητο 📏.

Όλα ξεκινούν από τον Puy-en-VelayΑψίδα του Αγίου Μιχαήλ της Αιγυήτη όπως σε ταινία, και πάνω από όλα, ένα τεράστιο άγαλμα που φυλάει την κοιλάδα. Πιο νόστιμο στοιχείο: φτιάχτηκε από κανόνια λιωμένα μετά τον πόλεμο της Κριμαιας. Ναι, ένα θρησκευτικό άγαλμα φτιαγμένο από όπλα πολέμου. Η ιστορία δεν στερείται ειρωνείας 🙃. Και ύστερα υπάρχει η Καθέδρα Notre-Dame du Puy. Οι προσκυνητές, εδώ και πάνω από χίλιους χρόνια, κατεβαίνουν ένα μεγάλο σκαλιστό σκαλί για να ξεκινήσουν 1 500 χλμ. Οι δρομείς, αντίθετα, φτάνουν τελείως εξουθενωμένοι στο κάτω μέρος αυτών των σκαλοπατιών, συχνά τη νύχτα 🌙, σε ρυθμό «εντάξει, τα κατάφερα, επιβίωσα». Εντελώς ανάποδοι ρόλοι, και αυτό είναι το μαγικό. Ο αγώνας υπάρχει «μόνο» από το 2012, αλλά έχει ήδη μεγαλώσει πολύ. Τώρα αποτελεί μέρος του UTMB World Series, οπότε καλωσορίζει δρομείς από όλο τον κόσμο.

Όσον αφορά τα formats, υπάρχουν πολλά να κάνεις... ή πολλά να ιδρώσεις 🫠. Το Ultra du Saint-Jacques, είναι το μεγάλο κομμάτι: 139 χλμ και 6 000 mD+. Μια ολόκληρη νύχτα έξω, με όλα τα πάνω-κάτω που συνεπάγεται. Το "Grand Trail" (86 χλμ) μεταφέρει τους πιο θαρραλέους στα φαράγγια του Allier με ανάγλυφο τερέν που επιδέχεται σκληρό παιχνίδι. Το "Monistrail" (55 χλμ) συμπυκνώνει την εμπειρία χωρίς να την κάνει εύκολη. Και τα "Chibottes" (28 χλμ) επιτρέπουν να γευτείς την ατμόσφαιρα, με τη γλυκιά προσθήκη αυτών των μικρών κατοικιών από πέτρα που δίνουν το όνομα στον αγώνα (παλιά χρησιμοποιούσαν καταφύγιο) 🛖. Το "12 χλμ. του Dolaizon" βρίσκεται εδώ για να απολαύσεις χωρίς πολλή ξεκούραση (βεβαίως… όλα σχετικό), και το πεζοπορικό 28 χλμ σου επιτρέπει να ζήσεις το μονοπάτι ως προσκυνητής, ήσυχα 😌. Μάλιστα, δεν είναι ασυνήθιστο να συναντήσεις πραγματικούς περιπατητές στο δρόμο προς Κομποστέλ.

Οι Running Stones, με έναν τρόπο, είναι το “νόμισμα” του κυκλώματος UTMB World Series. Ένας δρομέας τα κερδίζει τελειώνοντας ορισμένους αγώνες και στη συνέχεια χρησιμοποιούνται για να εγγραφείς στα σημαντικά γεγονότα του κυκλώματος, ειδικά γύρω από το UTMB περίπου το Mont-Blanc. Στον Trail du Saint-Jacques, εξαρτώνται από την απόσταση: το Ultra (139 χλμ) φέρνει 4, το 86 χλμ δίνει 3, το 55 χλμ δίνει 2, και το 28 χλμ δίνει 1. Όσο πιο μακρινός ο αγώνας, τόσο περισσότερα μαζεύεις. Πλέον δεν πρόκειται για απλά σημεία: είναι το “κεφάλαιο δρόμου” για να προσεγγίσεις τους επόμενους αγώνες του circuits UTMB.

Το έδαφος, από την άλλη, είναι τραχιά. Καμία καρτ ποστάλ των Άλπεων εδώ. Οι δρομείς ξετυλίγουν οροπέδια ανοιχτά όπου ο άνεμος θυμίζει ότι είναι ο αρχηγός 💨, φαράγγια που εξαφανίζουν κάθε αίσθηση πολιτισμού, και χωριά από πέτρα που φωτίζονται τη νύχτα 🏡. Στα φαράγγια του Allier, για παράδειγμα, οι προσκυνητές απέφευγαν μερικές φορές να περνούν μόνοι, λόγω απομόνωσης και κινδύνου. Κι η διαδρομή, ειδικά, έχει κάτι επιπλέον. Δεν είναι φαντασία με κλισέ, αλλά σχεδόν. Έχει διαβαστεί τόσο πολύ που εκπέμπει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα 🤓. Κάποιοι δρομείς ορκίζονται ότι στη μέση της νύχτας, σε απόλυτη σιωπή, έχουν την εντύπωση ότι δεν είναι πλήρως μόνοι. Καλά, μπορεί να είναι και η κούραση, ε… αλλά πάντα μερικά βλέμματα 👀. Η άφιξη, όμως, είναι μια πραγματική στιγμή. Πάντα τη νύχτα. Πάντα στο βάθρο της καθεδρικού ναού ⛪. Οι δρομείς περνούν ώρες στο σκοτάδι, στη λάσπη, στον άνεμο… και ξαφνικά βρίσκουν το φως, την πόλη, τον κόσμο. Είναι λίγο σαν να βγαίνεις από έναν σήραγγα. Πολλοί φινισερ λένε ότι τα τελευταία μέτρα μένουν χαραγμένα περισσότερο από όλα τα άλλα. Κάποιοι αγγίζουν ακόμη την πέτρα του καθεδρικού όταν φτάνουν, όπως κάνουν και οι προσκυνητές. Μικρή συμβολική κίνηση, τεράστιο συναίσθημα 🤲.

Οι διοργανωτές το αποκαλούν το “spiritrail” 🌿. Ένας λίγο παράξενος όρος, αλλά ταιριάζει απόλυτα. Δεν είναι απλώς ένα trail. Δεν είναι απλώς μια ιστορική βόλτα. Είναι ένα μείγμα των δύο, με ένα μικρό έξτρα πράγμα που ο καθένας το νιώθει με τον δικό του τρόπο. Και τελικά, με τι φεύγεις; Με πόδια σε άσχημη κατάσταση, πιθανότατα 🦵. Αλλά και με την εντύπωση ότι έχεις κάνει περισσότερα από έναν αγώνα. Να έχεις ακολουθήσει ένα ίχνος χιλιετηρίδων… αλλά με το δικό σου ρυθμό, και προς την αντίθετη κατεύθυνση 😉.