Trail du Saint-Jacques by UTMB®

Er zijn races die je op een heel schoon parcours aflegt, met rijlblokken en toeschouwers elke twee kilometer. Er zijn er die een pad volgen, een echt pad, met stenen, wortels en verrassingen. En dan is er de Trail du Saint-Jacques by UTMB® , die letterlijk op een legende 📖 loopt. Geen lokaal verhaaltje dat vergeten wordt: de GR65, de grote middeleeuwse snelweg voor pelgrims op weg naar Saint-Jacques-de-Compostelle 🛣️. Sinds de Middeleeuwen zijn er miljoenen mensen langs gekomen. In een tijd waarin “weggaan wandelen” ook betekende “misschien nooit terugkomen”. Mooie vibe, toch? 😇 Alleen hier is er een kleine twist 🔄 : we volgen het pad in tegengestelde richting tegen de stroom. Waar pelgrims rustig naar Spanje afdalen met hun schelp aan de tas, klimmen trailrunners de kaart omhoog met carbon stokken en een waterdichte jas verplicht 🗺️. De houten scepter is vervangen door technische uitrusting… maar de avontuurlijke geest is geen millimeter veranderd 📏.

Het begint bij de Puy-en-Velay, en eerlijk gezegd, moeilijker om een startdecor stylischer te noemen 🏛️. De stad ligt op vulkanische formaties die volkomen ongelooflijk zijn, met rotsrotsen die overal opdoken. Op een ervan staat de Sint-Michaël d’Aiguilhe-kapel bovenop, als in een film, en boven alles een enorme standbeeld die de vallei bewaakt. Fun fact: het is gemaakt van kanonrokken na de Krijgertijd. Ja, een religieus standbeeld gemaakt uit oorlogswapens. De ironie van het verhaal ontbreekt niet 🙃. En dan is er de Cathédrale Notre-Dame du Puy. Pelgrims dalen hier al meer dan duizend jaar af via een grote trap voordat ze vertrekken voor 1 500 km. De trailrunners komen daarentegen beneden volledig op, vaak uitgeput in het donker 🌙, in de modus “oké, dat is het, ik ben er doorheen”. Volledige omkering van rollen, en dát is juist het leuke. De race bestaat “pas” sinds 2012, maar heeft al een mooie omvang gekregen. Het maakt nu deel uit van de UTMB World Series, dus het ontvangt coureurs uit de hele wereld.

Wat formats betreft is er genoeg om uit te kiezen... of om te zweten 🫠. De Ultra van Saint-Jacques, dat is het grote stuk: 139 km en 6 000 mD+. Een hele nacht buiten, met alle hoogte- en dieptepunten die erbij horen. De "Grand Trail" (86 km neemt de meest avontuurlijke mee door de kloof van de Allier met een speels en soms behoorlijk stuk terrein. De "Monistrail" (55 km) vat de ervaring samen zonder het makkelijk te maken. En de "Chibottes" (28 km) laten je proeven van de sfeer, met als bonus die beroemde kleine stenen hutten die hun naam aan de race geven (destijds dienden ze als schuilplaats) 🛖. De "12 km van Dolaizon" is er om te genieten zonder al te veel te lijden (nou ja… alles is relatief), en de wandeltocht 28 km laat je het pelgrimspolduur volgen, kalm 😌. Overigens is het niet ongewoon echte wandelaars richting Compostelle tegen te komen.

De Running Stones, zo kun je het wel een beetje beschrijven, vormen min of meer de “munteenheid” van het circuit UTMB World Series. Een trailrunner verdient ze door sommige races te voltooien, en ze dienen daarna om je in te schrijven voor de grote onderdelen van het circuit, met name de UTMB rondom de Mont-Blanc. Op de Trail du Saint-Jacques, hangen ze af van de afstand: de Ultra (139 km) levert 4, de 86 km geeft 3, de 55 km geeft 2, en de 28 km geeft 1. Hoe langer hoe meer punten je verzamelt. Kortom, dit zijn niet zomaar punten: dit is het “capital trail” om toegang te krijgen tot de volgende races van het circuit UTMB.

Het terrein zelf is ruig. Geen ansichtkaart van de Alpen hier. De lopers trekken over open plateaus waar de wind laat zien wie de baas is 💨, langs kloven die alle beschavingszin uitwissen, en langs stenen dorpjes die ’s nachts oplichten 🏡. In de kloven van de Allier misten pelgrims het soms om alleen te passeren omdat het te geïsoleerd was, te riskant. En vooral het pad heeft iets extra’s. Het is niet mystiek zoals een cliché, maar bijna. Het is zo veelvuldig bewandeld dat het een bijzondere sfeer uitademt 🤓. Sommige lopers zweren dat ze midden in de nacht, in totale stilte, het gevoel hebben niet helemaal alleen te zijn. Nou ja, dat kan ook door vermoeidheid komen… maar toch 👀. De finish is op zichzelf een echt moment. Altijd ’s nachts. Altijd aan de voet van de cathedraal ⛪. De lopers brengen uren door in het donker, in de modder, in de wind… en plots vinden ze het licht terug, de stad, de mensen. Het is een beetje alsof je uit een tunnel komt. Veel finishers zeggen dat die laatste meters langer blijven hangen dan de rest. Sommigen raken zelfs de steen van de kathedraal aan bij aankomst, zoals pelgrims. Een symbolisch gebaar, een enorme emotie 🤲.

De organisatoren noemen het graag de “spiritrail” 🌿. Een wat vreemd woord, maar het past goed. Het is niet zomaar een trail. Het is ook geen gewone historische wandeling. Het is een mix van beide, met een beetje extra dat iedereen op zijn eigen manier voelt. En uiteindelijk, waar krijg je wat mee terug? Platte benen waarschijnlijk 🦵. Maar ook het gevoel dat je meer hebt gedaan dan een race. Een spoor volgen dat duizend jaar oud is… maar op jouw tempo, en in de andere richting 😉.