Trail du Saint-Jacques by UTMB®

Są biegi, które odbywają się na czysto wydeptanym terenie, z taśmami i widzami co dwa kilometry. Są i takie, które idą drogą, prawdziwą, z kamieniami, korzeniami i niespodziankami. A potem jest Trail of Saint-Jacques by UTMB®, który dosłownie biegnie po legendzie 📖. Nie jakaś lokalna zapomniana opowieść: to GR65, wielka średniowieczna autostrada pielgrzymów w drodze do Santo Jakub w Compostelle 🛣️. Od średniowiecza miliony ludzi nią przeszły. W czasach, gdy “wyruszyć na spacer” znaczyło także “może już nie wrócić”. Piękna atmosfera, nieprawdaż? 😇 Z małym twistem 🔄: wracamy pod prąd ścieżką wbrew kierunkowi. Tam, gdzie pielgrzymi spokojnie schodzą w stronę Hiszpanii z muszlą przy plecaku, trailowcy, ci natomiast, wracają mapę na pełnych obrotach, z karbonowymi kijkami i obowiązkową nieprzemakalną kurtką 🗺️. Dzwon z drewna zastąpiono sprzętem technicznym… ale duch przygody pozostał bez ruchu o milimetr 📏.

Zaczyna się w Le Puy-en-Velay, i szczerze, trudno o bardziej stylową scenografię startu 🏛️. Miasto leży na formacjach wulkanicznych, z wyrastającymi wszędzie skałkami. Na jednym z nich króluje Kaplica Świętego Michała z Aiguilhe zawieszona jak w filmie, a nad tym wszystkim ogromny posąg czuwający nad doliną. Fajny fakt: został wykonany z dział fortecznych po wojnie Krymskiej. Tak, posąg religijny zrobiony z broni wojennej. Historia niezłe ironie 🙃. A dalej jest Katedra Notre-Dame z Le Puy. Pielgrzymi, od ponad tysiąca lat, schodzą po wielkim schodach, a potem ruszają na 1 500 km. Trailowcy zaś przybywają na dół tych schodów kompletnie wykończeni, często w nocy 🌙, w stylu “okej, przetrwałem”. Odwrócenie ról, i to właśnie to jest cudowne. Wyścig istnieje “tylko” od 2012 roku, ale już zyskał ogromną popularność. Obecnie jest częścią UTMB World Series, więc przyjmie biegaczy z całego świata.

Jeśli chodzi o formuły, jest w czym wybierać... albo w czym się spocić 🫠. Ultrę Św. Jakuba (“Ultra du Saint-Jacques” Ultra Saint-Jacques, to największy kawałek: 139 km i 6 000 mD+. Całą noc na dworze, z wszystkimi wzlotami i upadkami, jakie to za sobą niesie. “Grand Trail” (86 km) zabiera najodważniejszych w jaskinie Allier z terenem trudnym i dość wymagającym. “Monistrail” (55 km) kondensuje doświadczenie, nie upraszczając go jednak. A “Chibottes” (28 km) pozwalają zasmakować atmosfery, z dodatkiem tych znanych malutkich kamiennych chat, które nadają nazwie biegu (kiedyś to była osłona) 🛖. „12 km z Dolaizon” jest po to, by skorzystać bez zbytniego cierpienia (no, wszystko względne), a wędrówka 28 km pozwala przeżyć trasę w wersji pielgrzyma, spokojnie 😌. Co więcej, nie jest rzadko spotkać prawdziwych wędrowców w drodze do Compostelle.

Running Stones to w pewnym sensie „waluta” cyklu UTMB World Series. Trailowcy zdobywają je po ukończeniu niektórych wyścigów, a potem służą do zapisu na wielkie próby w cyklu, zwłaszcza UTMB wokół Mont-Blanc. Na Trail of Saint-Jacques, zależą od dystansu: Ultra (139 km) daje 4, 86 km daje 3, 55 km daje 2, a 28 km daje 1. Im dłuższy dystans, tym więcej się zbiera. Krótko mówiąc, to nie tylko punkty: to „kapitał trail” umożliwiający start w kolejnych wyścigach w circuit UTMB.

Teren sam w sobie jest brutalny. Brak tu pocztówkowego alpejskiego krajobrazu. Biegacze przemierzają otwarte plateau, gdzie wiatr przypomina, że to on rządzi 💨, wąwozy, które wymazują wszelkie poczucie cywilizacji, i kamienne wsie, które rozbłyskują nocą 🏡. W wąwozach Allier pielgrzymi czasem unikali samotnej wędrówki – zbyt odosobnione, zbyt ryzykowne. A droga ma w sobie coś ekstra. Nie ma to ściśle mistycznego charakteru w sensie stereotypu, ale prawie. Była tak często przemierzana, że emanuje wyjątkową atmosferą 🤓. Niektórzy biegacze przysięgają, że w środku nocy, w całkowitej ciszy, czują, iż nie są całkiem sami. No cóż, to może też zmęczenie… ale mimo wszystko 👀. Meta to prawdziwy moment. Zawsze nocą. Zawsze u stóp katedry ⛪. Biegacze spędzają godziny w ciemności, w błocie, w wietrze… a nagle odzyskują światło, miasto, ludzi. To trochę jak wyjście z tunelu. Wielu finisherów twierdzi, że te ostatnie metry pozostają w pamięci na długo po wszystkim. Niektórzy dotykają nawet kamiennego muru katedry na mecie, jak pielgrzymi. Symboliczny gest, wielkie emocje 🤲.

Organizatorzy nazywają to „spiritrail” 🌿. To nie jest tylko trail. To nie jest też tylko historyczny spacer. To mieszanka obu rzeczy, z odrobiną czegoś extra, co każdy odczuwa na swój sposób. A na koniec, co dostajesz? Zwykle zmęczone nogi 🦵. Ale także wrażenie, że zrobiłeś coś więcej niż tylko wyścig. Podążyłeś śladem tysiącletniej historii… ale w swoim tempie i w odwrotną stronę 😉.